hifi-advice.com - McIntosh versus Jeff Rowland review

McIntosh MA6900 geintegreerde versterker versus

Jeff Rowland Synergy voorversterker icm model 6 eindversterkers

2 volledig afwijkende systemen met compleet verschillende filosofieen.

Hoe brengen ze het er vanaf in een direkt vergelijk?

Toegegeven, dit is een raar vergelijk. Een vergelijk dat ik ook niet zomaar zou maken tenzij "toevallig" dit alles in mijn luisterruimte staat. De componenten werden weer vergeleken in de standaard referentiesetup met Martin Logan SL3 electrostaten.

De verschillen

Overduidelijk is natuurlijk het verschil in styling. Jeff Rowland is meestal als uit 1 blok alu gefreesd en subtiel, McIntosh is doorgaans juist bruut en oversized. Ook qua electronica-design zijn er enorme tegenstellingen. Zo houdt Jeff Rowland ervan om de signaalwegen zo kort mogelijk en zo simpel mogelijk te houden. McIntosh heeft daar lak aan en gebruikt net zo veel kabel intern als ze maar willen. Desnoods van voor naar achter en terug via de klankregeling en de uitgangstrafo's. Nou ja, da's natuurlijk een beetje overdreven, maar toch deels waar. Er worden daadwerkelijk bij deze transistorversterker uitgangstrafo's gebruikt. Net als bij veel buizenversterkers. En McIntosh heeft gewoon een klankregeling. En loudness!

De overeenkomsten

Wonderlijk genoeg zijn er, ondanks de enorme ontwerp-verschillen, klankmatig toch overeenkomsten. Beide versterkers streven een muzikaal en ontspannen geluid na, beide versterkers niet opdringerig of schreeuwerig en in zekere zin terughoudend.

Op de foto: achter het verlichte frontpaneel is in het midden de trafo te zien en aan weerszijden daarvan de uitgangstrafo's

Technische details:

Uiteraard is alle bekabeling gelijk gehouden en zijn alle componenten flink ingespeeld steeds onder spanning geweest. Van de verschillende aftakkingen bij de MA6900 is steeds de 4ohm uitgang gebruikt. 8ohm maakte het geluid te strak en te gecontroleerd, 2ohm was veel te ingehouden maar wel verleidelijk als een warme douche midden in een bloemrijk weiland op een zomerse dag. Dat doe je ook niet de hele dag:-)

De Rowlands hebben achterop 2 schakelaars waarmee het geluid behoorlijk beinvloed kan worden: input gain en input impedance. De gain doet niet alleen wat hij belooft maar maakt tevens het geluid sneller en meer forward. Hetzelfde geldt voor de input impedance. Deze laatste heeft als eigenschap dat wanneer de lage stand gekozen wordt, dat het geluid een beetje inzakt, maar heel vriendelijk en ontspannen wordt zonder details te verliezen. Deze stand werkt icm de Logans het beste. Beide schakelaars stonden in de lage positie bij dit vergelijk. Normaliter trouwens ook.

De setup zoals hij was ten tijde van dit vergelijk.

Oplettende lezers zien 2 Dali Helicon luidsprekers die er normaliter niet staan. Deze waren slechts kort in de set en zijn niet gebruikt in deze test.

Waar Jeff Rowland in uitblinkt

Low-level detail, precieze staffeling van geluidjes in de soundstage, frisse, luchtige hoge tonen en lenigheid. Uitzonderlijk gedetailleerde weergave gecombineerd met muzikaliteit en ontbreken van transistor-karakter.

Waar McIntosh in uitblinkt

Vloeiende, volle, ontspannen weergave op een manier die laat vergeten dat het gereproduceerde muziek is.

Klankmatig

Ondanks de overeenkomsten, zijn er klankmatig veel verschillen. Jeff Rowland is transparanter en beter met de micro-kosmos, de microdetaillering tijdens zachte passages, en het precies plaatsen van de kleine details in de soundstage. Ook focusseert Jeff Rowland scherper en duidelijker. De bas van Jeff Rowland is veel strakker, impulsiever en sneller, maar ook droger.

McIntosh doet op zijn beurt dingen die Jeff Rowland weer niet doet. Zo is het geluid meer ontspannen, meer sonoor, voller van klankkleur en meer vloeiend/continu. Het is moeilijk om dat laatste goed onder woorden te brengen, want Jeff Rowland is ook zeer vloeiend, maar door de preciesie klinkt het dan toch sneller droog of analytisch dan bij de McIntosh, omdat deze zoveel gemak heeft dat het gevoelsmatig meer op echte live muziek lijkt. Hier zijn de uitgangstrafo's debet aan want uit reviews destillerend begrijp ik dat de McIntosh versterkers zonder uitgangstrafo's, zoals de MA6500 veel meer droog en gecontroleerd zijn dan de hier geteste MA6900.

Opvallend genoeg heeft de McIntosh ondanks de overduidelijke lak aan korte signaalwegen en purisme, een bijzonder goede detaillering en een mooie ruimtelijkheid. Alleen de focus is iets minder, maar nog steeds beter dan gemiddeld. Qua transparantie en openheid schat ik hem hoger in dan de Bryston 7BST monoblokken.

De McIntosh heeft echter ook een nadeel: het hoog. Dat is absoluut minder luchtig dan bij Jeff Rowland. Ik heb het niet over kunstmatige scherpte of iets dergelijks. Het hoog van Jeff Rowland is perfect, maar moeilijk te bereiken voor de meeste andere merken.